Hier zijn de foto’s die we van Karin hebben gemaakt op de dag van haar afstuderen van UC Davis. Geen grote ceremonie, maar wel een leuke herinnering. We zijn erg trots, natuurlijk.
Ik ben altijd iemand geweest die graag iets nieuws begint. Het vormt een uitdaging, het is spannend en soms vormt het een afleiding van andere zaken die dan even op de achtergrond raken. Maar met iets nieuws beginnen komt ook het fenomeen: hoe maak je iets af? Dat is een vraag die mij nog weleens wat onzekerheid brengt. Kan ik afmaken wat ik begin? Er zijn bijvoorbeeld een aantal studies geweest waar ik met goede moed aan begon, maar ook weer opgaf. Vaak met goede redenen, maar ook met een gevoel van teleurstelling.
Nu tijdens deze ingewikkelde tijd van het Corona virus, lees ik dat het belangrijk is om een langduring project te beginnen of mee bezig te zijn.
Wat zijn mijn projecten op dit moment?
Baby mutsjes
Ik ben baby mutsjes aan het breien. Baby mutsjes voor babies die te vroeg geboren zijn. Ik gebruik restjes wol en ik heb een adres waar ik ze naar toe kan sturen voor distributie naar ziekenhuizen in de buurt. Ook heb ik adviezen wat betreft de grootte van de mutsjes. Al sinds dat Karin en Lisa geboren zijn wil ik iets terug doen vanwege de geweldige hulp die we destijds in het ziekenhuis hebben ontvangen. Het breien is een klein onderdeel van het iets terug willen doen. Het breien doe ik terwijl we ‘s avonds tv kijken. Dat brengt me bij het volgende onderwerp: tv series. Aanraden kan ik Marvelous mrs. Maisel, Madam Secretary en als je een ziekenhuis serie wil: Greys Anatomy, wel een beetje soap-achtig hoor 🙂
Pathstar
In January 2019 begon ik met een project dat nu bijna af is. Het Pathstar project. Vanaf January 2019 begon ik meer tijd aan sporten te besteden om me voor te bereiden op een zwem event dat uiteindelijk in October plaats vond. Ik begon met hardlopen en voegde daaraan toe fietsen en zwemmen. Vooral het zwemmen gaf veel voldoening. Ik lette meer op m’n eetgewoonten en kreeg in juni 2019 hulp van een coach, het laatste onderdeel wat ik dit jaar in juni zal afronden. In april dit jaar zou ik mee doen aan een triathlon, die ging helaas niet door. Ik ben afgevallen en voel me een stuk gezonder. ookal is het sporten op dit moment een heel stuk verminderd. Ik geef Corona de schuld en probeer erop te vertrouwen dat het weer terug zal komen. Het sporten en gezonde eten voelen als iets wat mij bij hoort.
Ik hoop dat ik m’n vrienden en medezwemmers nog een keertje op kan zoeken in South Dakota, maar niemand weet wanneer dat mogelijk is. De reservation heeft zich afgesloten van de rest van de staat om besmetting door het Coronovirus te verminderen, en dus kan ik er ook niet naar toe. Ik denk dat jullie hier wel een aantal foto’s van gezien hebben. Maar hier nog even de highlights:
Tuinieren
De moestuin is al jaren een project dat sommige jaren meer aandacht krijgt dan andere jaren. Dit jaar krijgt het meer aandacht. Ik koos het o.a. als een project toen er veel spanning op het werk ontstond door het Corona virus. We kregen het advies op het werk om gericht aan self-care te werken. Iets wat ons ontspanning kon geven tijdens alle onrust rondom het virus. Ik koos hardlopen en de tuin. Inmiddels zit er een fijn ritme in, wat de tuin betreft. De afgelopen maanden ging ik naar buiten na onze avond maaltijd en in het weekend om de grond te bewerken, te voeden, zaden te zaaien, die ik dan weer begoot met water uit de watertonnen. Inmiddels is er vanalles omhoog gekomen en het geeft me veel voldoening. Ik kijk er naar uit om van eigen tuin te kunnen eten.
peultjes vormden mijn snack op werk voor weken langboontjes! Watertonnen. Anna heeft deze tweede moestuin destijds (2018) gebouwd op het laatste stukje gras wat we nog hadden. CalendulaZelfs Gerard kon er niet aan ontkomen. Hij heeft een bouwsel gemaakt voor redrunner beans die eerst mooie rode bloemen gaat geven deze zomer en daarna donkerrode bonen.komkommer
Voedings-demonstratie
Een lang gewenst project wat nu eindelijk ook op gang lijkt te komen… een food-demo. Camera vrees, ingewikkelde voorbereiding om het er goed uit te laten zien, het idee dat ik er alleen voor stond, vanalles hield me tegen. Maar recentelijk vroeg onze medical director erom en nu is de eerste uitgevoerd. Het viel erg mee en ik kreeg hulp van andere afdelingen binnen de kliniek. Gelijk volgen er nu ideeen over opvolgers. De kop is eraf!
Toekomst dromen
De voorbereiding voor een mogelijk volgend project komt eraan. Ik ben een nieuwe opleiding aan het onderzoeken. Ik ben aan het onderzoeken of ik een licensed counselor wil worden. Ik wil er nog niet teveel over zeggen en ik vind het dood eng om het op te schrijven, want dan lijkt het echt. Weet dat het nog in de baby schoenen staat en het nog alle kanten op kan. Wat ik intussen wel heb ik geleerd is dat behalve beginnen, de weg er doorheen en het afmaken ook erg belangrijk zijn. Dus dit vergt voorbereiding en daar ben ik mee bezig. Een volgende keer mogelijk meer.
Een van m’n taken die ik vaker doe dan voorheen heet: Drive thru A1c. A1c komt van het woord Hemoglobin A1c. Dit staat voor een test die gebeurd met behulp van een druppel bloed waarmee het gemiddelde bloedsuiker gehalte van de afgelopen 3 maanden gemeten kan worden. Het geeft een indicatie over hoe hoog iemands bloedsuikers zijn en of er veranderingen aangebracht moet worden in de hoeveelheid medicijn, carbohydraten, lichamelijke activiteit, of gewicht dat iemand heeft. Dit is een test die onze kliniek elke 3 maanden aanbiedt aan onze patienten met diabetes mellitus.
Voor COVID deed ik dit voor patienten bij onze tandarts afdeling. Dit was voor mensen zonder diabetes mellitus. Eerst werden mensen een test aangeboden op papier waar vragen gesteld werden die het risico helpen inschatten op het ontwikkelen van diabetes mellitus, en vervolgens werd de hemoglobin A1c aangeboden om het risico met meer zekerheid te kunnen bepalen. Maar door COVID zien we nauwelijks meer patienten bij de tandarts. Wel hebben onze dokters nog steeds deze informatie nodig van onze patienten met diabetes mellitus. Met als gevolg dat ik vaak die testen uitvoer voor de doctoren.
Dit is hoe dat gaat: een patient komt aan bij de kliniek en belt de receptionisten. Deze laat mij weten dat er iemand is en wat voor merk en kleur auto ze hebben. Ik was m’n handen, doe handschoenen aan, een chirurgen masker voor, een speciale bril op, en ik neem een doosje met m’n spullen naar buiten. Tegen de tijd dat ik buiten kom zoek ik naar de juiste kleur auto, ik vergeet het merk nog weleens en vervolgens vraag de bestuurder naar zijn/haar naam. Na de bevestiging vertel ik wat ik ga doen en neem ik een druppeltje bloed af en doe dit in een cartridge dat eenmaal binnen, in een machine gaat. De machine maakt een boel piepgeluiden en na een minuutje of 2 is het resultaat duidelijk. Ik bel de patient met het resultaat en laat het de dokter weten. Het is een van m’n weinige taken die me in aanraking brengt met andere mensen.
Een andere taak die ik erbij heb gekregen is het helpen van de door greeters. De door greeters zijn de mondhygienisten die zonder werk zitten op dit moment. Elk van hen werkt 1 a 2 dagen in de week als door greeter. Zij vragen elke employee en elke patient die binnen komt of ze klachten hebben die lijken op COVID-19. Hierna wordt hun temperatuur gemeten en krijgt iedereen, als ze geen klachten hebben, een masker, als ze er zelf al niet een dragen. Als ze klachten hebben worden ze vriendelijk verzocht weer naar buiten te gaan met een masker en instructies om de kliniek te bellen. Vervolgens worden die mensen getest als blijkt dat hun klachten inderdaad op COVID duiden. De mond hygienisten hebben vooral veel maskers nodig maar ook andere dingen, en soms hebben ze training nodig. En ik mag ze voorzien van hun voorraden en de trainingen doen. Toen ik net die taak begon liep ik constant achter en voelde me daar flink rot over. Nooit leken de door greeters genoeg maskers, temperatuur dopjes, disinfectant etc te hebben. Intussen weet ik waar ik de spullen moet halen en gaat het een stuk beter. De training lijkt soms bijna op m’n gewone baan als een lifestyle coach en dat voelt nu ook vertrouwd.
Since 19 maart is Californie in “Shelter in Place”. Wat dat inhoudt is zoveel mogelijk thuis blijven en alleen voor essentiele trips mag je de deur uit. Vele adviezen over hoe je huis schoon te houden, handen te wassen en hoe voor jezelf te zorgen in de krant, de radio en op tv. Dagelijks nieuws over hoeveel slachtoffers ziek geworden zijn van het virus. Dit zijn cijfers die veel te laag zijn, blijkt al gauw. De Verenigde Staten komt vele testen, en beveiligings materiaal tekort.
Voor mij betekende “Shelter in Place” dagelijks naar de kliniek rijden, creatief nadenken over hoe ik m’n werk kan uitvoeren, en dagelijkse emails doorlezen van onze medical director en hoofd van personeels zaken. Ik word een essentiele werker genoemd.
Mijn werk bestond altijd uit veel contact met veel mensen, in groepen, of in m’n kleine kantoortje, en soms samen sporten met patienten of andere werknemers. Hoe het werken eruit ziet is erg anders intussen. Ik bel of zoom met m’n patienten die thuis zitten, denk met ze mee als het gaat om boodschappen doen, om doelen en een dagbesteding te bedenken en luister wanneer ze het moeilijk hebben. Het wegen van mensen die in de weight loss support group zitten is niet meer mogelijk. Sommigen hebben een weegschaal, maar ik hoor er weinig over of ze aankomen, verliezen of op gewicht blijven. Hetzelfde geldt voor de diabetes preventie groep, ik word niet meer op de hoogte gehouden over hoeveel minuten per week ze bewegen en hoe hun gewicht veranderd of hetzelfde blijft. We hebben contact op gezette tijden met behulp van een conference lijn. We bellen allemaal in naar een bepaald telefoon nr en kunnen dan met elkaar spreken. Soms praat iedereen tegelijk, soms is iedereen stil. We leren snel.
Ben ik een essentiele werker? Ik red geen levens, ik doe geen testen om te bepalen of mensen besmet zijn geraakt… Ik werk ergens op de achtergrond en luister naar mensen die proberen met deze nieuwe wereld om te gaan. Ik probeer de mensen met wie ik al in contact was iets te geven om naar uit te kijken, een wekelijkse conference call, een wekelijkse zoom afspraak, een doel om naar toe te werken en 1 keer een filmpje met sport oefeningen. En sinds een paar weken nu ook gesprekken met zwangere vrouwen over gezonde voeding. Babies worden nog steeds gemaakt.
Terwijl 3 van mijn directe collegas ineens zonder werk kwamen te zitten werd ik drukker. Drie van m’n directe collegas zijn thuis met hun gezin terwijl ze proberen hun kinderen te helpen met online onderwijs of hun partner te ondersteunen die het allemaal te veel wordt. Andere teams werken gedeeltelijk thuis en bij de kliniek. Velen werken minder uren, en de tandarts afdeling ligt zo goed als stil
Karin en Lisa namen de trein van Enkhuizen naar Amsterdam om het van Gogh museum te bezoeken. Zij vertrokken om 9:00. Margreet en Gerard belden de verhuurder over de kapotte boegschroef en kregen advies van André om maar naar Andijk te varen, maar om in Enkhuizen diesel te halen (hoge wal, ipv lage wal in andijk).
Weersvoorspelling was voor zw5 toenemend naar zw6. Snel vertrekken dus. Om 10:00 waren we de haven uit, en met een rif en gedeeltelijke fok voeren we in anderhalf uur naar Andijk. Het regende eerst nog flink, maar later werd het zonnig. De wind nam flink toe, tot 6 met vlagen 7 voor de haven van Andijk.
Om 12:00 lagen we in de haven, en het ging steeds harder waaien, tot windkracht 8. Blij dat we in de haven lagen.
Dit was het einde van de zeilvakantie. Volgende keer langer?
Posted onAugust 3, 2017byGerard (Admin)|Comments Off on Zeildag 5 – Lelystad naar Enkhuizen naar Edam naar Enkhuizen
Om 4:30 (!) ging de wekker en Margreet en Gerard stonden op om vanuit Lelystad om 10:30 in enkhuizen te zijn. 5:00 was de motor Ana (nog donkey) en Om 5:30 waren we onder zeil, voor de wind met windkracht twee. Geen andere zeilboten op her water en de meats vrachtvaart onder anker.
We douchten op de boot (sorry, geen foto’s), Gerard op het achterdek, tot vermaak van een passerende visser.
Na het passeren van de ondiepte hadden we halve wind. Met de stuurautomaat aan sneden we door het water met 6 knopen richting Enkhuizen. We waren er een uur voor Marcel, Netty, Karin en Lisa.
Zij waren er om 10:30 en om 11:00 stoomden we door het kattegat naar de naviduct, waar we nog net in een hele volle sluis pasten om naar het Markermeer te gaan. Bij het uitvaren verloren we een fender, die we vervolgens weer oppikten.
Met ZW4 voeren we in twee lange slagen en 3.5 uur naar Edam, waar we om 15:20 aankwamen. De aankomst leverde wat krassen op langs de , en de boegschroef leek doorgebrand.
We liepen naar het centrum van Edam en dronken koffie en aten ijs. Daarna verlieten we Edam om 17:10 en voeren in 2.5 uur terug naar de naviduct. De wind was intussen toegenome tot 24-28 kts, en doornde sluis gaan ging niet vanzelf. Er was maar één andere boot in de sluis.
We aten in het havenrestaurant. Erg gezellig en lekker. Om 10:15 gingen Marcel en Netty weer naar huis.
Comments Off on Zeildag 5 – Lelystad naar Enkhuizen naar Edam naar Enkhuizen
Pa en ma blom kwamen aan boord in de houtribhaven even na 10en, en om 11 uur voeren we uit met een verwachting van weinig wind uit het zuid to zuidwesten.
We voeren met z’ n vieren voor de wind naar Urk, waar we om 13:15 aankwamen. We aten schol en paling bij een leuk restaurantje aan de haven en kochten hapjes in voor dinner op de boot.
Om ongeveer 16:00 voeren we uit in Urk om terug naar Lelystad te gaan. Er was een klem beetje wind, en we zeilden tot 1,5 mijl van de haven. Onderweg aten we hapjes. Na 20:00 kwamen we aan, en pa en ma gingen snel terug naar huis.
Alles bij elkaar een mooie Zeildag, met een beetje weinig wind, maar lekker van het water genoten.
Comments Off on Zeildag 4 – van Lelystad naar Urk en terug
Om kwart voor negen voeren we de houtribhaven uit, door de sluis, en legden we aan bij de bataviahaven (niet aan lagerwal deze keer). Daar kwamen Paul, Michiel en Willemien aan net nadat we vastlagen. Zij kwamen aan boord, en we voeren voor 10 uur uit. Via het oostvaardersdiep, op de motor, voeren we het Markermeer op. Daar hadden we Volendam net bezeild, maar we moesten om een werkgebied voor de markerwadden heen. Prachtige zeildag, en we voeten met windkracht 4 snel het meer over. Net na 1 uur waren we in de oude have nav Volendam.
In Volendam aten we vis op de boot en keken even rond in het oude, toeristische dorpje.
Om 15:15 voeren we weer uit met een directe koers naar Lelystad. We hadden ruime wind, die steeds minder werd. De laatst 6 mijl moesten we motoren om om 17:30 in Lelystad te zijn.
In Lelystad legden we aan bij de sluis, waar Willemien en Michiel van boord gingen om Peter te ontmoeten, en Paul moest naar een afspraak toe. Margreet, Karin, Lisa en Gerard voeren door de sluis en legden de boot terug in de houtribhaven. Om 18:30 liepen we naar de bataviahaven en we aten dinner bij de Griek, met Peter. Gezellig. Karin en Lisa gingen met Michiel mee, die ze bij oma in doorn bracht.
<meer foto’s nodig>
Comments Off on Zeildag 3 – lelystad naar Volendam en terug
Karin en Lisa werden door opa en oma blom naar Lelystad gebracht. Miranda en Ingrid kwamen om 10:15 aan en Ilse iets later. Met z’n zevenen voeren we om ongeveer 11 uur uit om naar Enkhuizen te gaan. Bij de houtribhoek kwam een bui over. De wind nam toe tot 32 kts met vlagen tot 38kts met heel veel regen. Het duurde niet lang, gelukkig. Na een halfuur doorvaren ma de bui richting ETO47 leek er weer een bui aan te komen, en besloten we terug te gaan. Vlak voor de haven kwam er weer een enorme bui over met 25 kts wind. We waren blij weer in de haven te zijn, rond 13:30. ‘S middags naar de Batavia gelopen en met Karin en Lisa gegeten in de brasserie.
