Author Archives: margreet@adriani.com

Ik ben altijd iemand geweest die graag iets nieuws begint. Het vormt een uitdaging, het is spannend en soms vormt het een afleiding van andere zaken die dan even op de achtergrond raken. Maar met iets nieuws beginnen komt ook het fenomeen: hoe maak je iets af? Dat is een vraag die mij nog weleens wat onzekerheid brengt. Kan ik afmaken wat ik begin? Er zijn bijvoorbeeld een aantal studies geweest waar ik met goede moed aan begon, maar ook weer opgaf. Vaak met goede redenen, maar ook met een gevoel van teleurstelling.

Nu tijdens deze ingewikkelde tijd van het Corona virus, lees ik dat het belangrijk is om een langduring project te beginnen of mee bezig te zijn.

Wat zijn mijn projecten op dit moment?

Baby mutsjes

Ik ben baby mutsjes aan het breien. Baby mutsjes voor babies die te vroeg geboren zijn. Ik gebruik restjes wol en ik heb een adres waar ik ze naar toe kan sturen voor distributie naar ziekenhuizen in de buurt. Ook heb ik adviezen wat betreft de grootte van de mutsjes. Al sinds dat Karin en Lisa geboren zijn wil ik iets terug doen vanwege de geweldige hulp die we destijds in het ziekenhuis hebben ontvangen. Het breien is een klein onderdeel van het iets terug willen doen. Het breien doe ik terwijl we ‘s avonds tv kijken. Dat brengt me bij het volgende onderwerp: tv series. Aanraden kan ik Marvelous mrs. Maisel, Madam Secretary en als je een ziekenhuis serie wil: Greys Anatomy, wel een beetje soap-achtig hoor 🙂

Pathstar

In January 2019 begon ik met een project dat nu bijna af is. Het Pathstar project. Vanaf January 2019 begon ik meer tijd aan sporten te besteden om me voor te bereiden op een zwem event dat uiteindelijk in October plaats vond. Ik begon met hardlopen en voegde daaraan toe fietsen en zwemmen. Vooral het zwemmen gaf veel voldoening. Ik lette meer op m’n eetgewoonten en kreeg in juni 2019 hulp van een coach, het laatste onderdeel wat ik dit jaar in juni zal afronden. In april dit jaar zou ik mee doen aan een triathlon, die ging helaas niet door. Ik ben afgevallen en voel me een stuk gezonder. ookal is het sporten op dit moment een heel stuk verminderd. Ik geef Corona de schuld en probeer erop te vertrouwen dat het weer terug zal komen. Het sporten en gezonde eten voelen als iets wat mij bij hoort.

Ik hoop dat ik m’n vrienden en medezwemmers nog een keertje op kan zoeken in South Dakota, maar niemand weet wanneer dat mogelijk is. De reservation heeft zich afgesloten van de rest van de staat om besmetting door het Coronovirus te verminderen, en dus kan ik er ook niet naar toe. Ik denk dat jullie hier wel een aantal foto’s van gezien hebben. Maar hier nog even de highlights:

Tuinieren

De moestuin is al jaren een project dat sommige jaren meer aandacht krijgt dan andere jaren. Dit jaar krijgt het meer aandacht. Ik koos het o.a. als een project toen er veel spanning op het werk ontstond door het Corona virus. We kregen het advies op het werk om gericht aan self-care te werken. Iets wat ons ontspanning kon geven tijdens alle onrust rondom het virus. Ik koos hardlopen en de tuin. Inmiddels zit er een fijn ritme in, wat de tuin betreft. De afgelopen maanden ging ik naar buiten na onze avond maaltijd en in het weekend om de grond te bewerken, te voeden, zaden te zaaien, die ik dan weer begoot met water uit de watertonnen. Inmiddels is er vanalles omhoog gekomen en het geeft me veel voldoening. Ik kijk er naar uit om van eigen tuin te kunnen eten.

Voedings-demonstratie

Een lang gewenst project wat nu eindelijk ook op gang lijkt te komen… een food-demo. Camera vrees, ingewikkelde voorbereiding om het er goed uit te laten zien, het idee dat ik er alleen voor stond, vanalles hield me tegen. Maar recentelijk vroeg onze medical director erom en nu is de eerste uitgevoerd. Het viel erg mee en ik kreeg hulp van andere afdelingen binnen de kliniek. Gelijk volgen er nu ideeen over opvolgers. De kop is eraf!

Toekomst dromen

De voorbereiding voor een mogelijk volgend project komt eraan. Ik ben een nieuwe opleiding aan het onderzoeken. Ik ben aan het onderzoeken of ik een licensed counselor wil worden. Ik wil er nog niet teveel over zeggen en ik vind het dood eng om het op te schrijven, want dan lijkt het echt. Weet dat het nog in de baby schoenen staat en het nog alle kanten op kan. Wat ik intussen wel heb ik geleerd is dat behalve beginnen, de weg er doorheen en het afmaken ook erg belangrijk zijn. Dus dit vergt voorbereiding en daar ben ik mee bezig. Een volgende keer mogelijk meer.

Een van m’n taken die ik vaker doe dan voorheen heet: Drive thru A1c. A1c komt van het woord Hemoglobin A1c. Dit staat voor een test die gebeurd met behulp van een druppel bloed waarmee het gemiddelde bloedsuiker gehalte van de afgelopen 3 maanden gemeten kan worden. Het geeft een indicatie over hoe hoog iemands bloedsuikers zijn en of er veranderingen aangebracht moet worden in de hoeveelheid medicijn, carbohydraten, lichamelijke activiteit, of gewicht dat iemand heeft. Dit is een test die onze kliniek elke 3 maanden aanbiedt aan onze patienten met diabetes mellitus.

Voor COVID deed ik dit voor patienten bij onze tandarts afdeling. Dit was voor mensen zonder diabetes mellitus. Eerst werden mensen een test aangeboden op papier waar vragen gesteld werden die het risico helpen inschatten op het ontwikkelen van diabetes mellitus, en vervolgens werd de hemoglobin A1c aangeboden om het risico met meer zekerheid te kunnen bepalen. Maar door COVID zien we nauwelijks meer patienten bij de tandarts. Wel hebben onze dokters nog steeds deze informatie nodig van onze patienten met diabetes mellitus. Met als gevolg dat ik vaak die testen uitvoer voor de doctoren.

Dit is hoe dat gaat: een patient komt aan bij de kliniek en belt de receptionisten. Deze laat mij weten dat er iemand is en wat voor merk en kleur auto ze hebben. Ik was m’n handen, doe handschoenen aan, een chirurgen masker voor, een speciale bril op, en ik neem een doosje met m’n spullen naar buiten. Tegen de tijd dat ik buiten kom zoek ik naar de juiste kleur auto, ik vergeet het merk nog weleens en vervolgens vraag de bestuurder naar zijn/haar naam. Na de bevestiging vertel ik wat ik ga doen en neem ik een druppeltje bloed af en doe dit in een cartridge dat eenmaal binnen, in een machine gaat. De machine maakt een boel piepgeluiden en na een minuutje of 2 is het resultaat duidelijk. Ik bel de patient met het resultaat en laat het de dokter weten. Het is een van m’n weinige taken die me in aanraking brengt met andere mensen.

Een andere taak die ik erbij heb gekregen is het helpen van de door greeters. De door greeters zijn de mondhygienisten die zonder werk zitten op dit moment. Elk van hen werkt 1 a 2 dagen in de week als door greeter. Zij vragen elke employee en elke patient die binnen komt of ze klachten hebben die lijken op COVID-19. Hierna wordt hun temperatuur gemeten en krijgt iedereen, als ze geen klachten hebben, een masker, als ze er zelf al niet een dragen. Als ze klachten hebben worden ze vriendelijk verzocht weer naar buiten te gaan met een masker en instructies om de kliniek te bellen. Vervolgens worden die mensen getest als blijkt dat hun klachten inderdaad op COVID duiden. De mond hygienisten hebben vooral veel maskers nodig maar ook andere dingen, en soms hebben ze training nodig. En ik mag ze voorzien van hun voorraden en de trainingen doen. Toen ik net die taak begon liep ik constant achter en voelde me daar flink rot over. Nooit leken de door greeters genoeg maskers, temperatuur dopjes, disinfectant etc te hebben. Intussen weet ik waar ik de spullen moet halen en gaat het een stuk beter. De training lijkt soms bijna op m’n gewone baan als een lifestyle coach en dat voelt nu ook vertrouwd.

Hieronder een foto met bril en chirurgen masker.

Lieve familie,

Since 19 maart is Californie in “Shelter in Place”. Wat dat inhoudt is zoveel mogelijk thuis blijven en alleen voor essentiele trips mag je de deur uit. Vele adviezen over hoe je huis schoon te houden, handen te wassen en hoe voor jezelf te zorgen in de krant, de radio en op tv. Dagelijks nieuws over hoeveel slachtoffers ziek geworden zijn van het virus. Dit zijn cijfers die veel te laag zijn, blijkt al gauw. De Verenigde Staten komt vele testen, en beveiligings materiaal tekort.

Voor mij betekende “Shelter in Place” dagelijks naar de kliniek rijden, creatief nadenken over hoe ik m’n werk kan uitvoeren, en dagelijkse emails doorlezen van onze medical director en hoofd van personeels zaken. Ik word een essentiele werker genoemd.

Mijn werk bestond altijd uit veel contact met veel mensen, in groepen, of in m’n kleine kantoortje, en soms samen sporten met patienten of andere werknemers. Hoe het werken eruit ziet is erg anders intussen. Ik bel of zoom met m’n patienten die thuis zitten, denk met ze mee als het gaat om boodschappen doen, om doelen en een dagbesteding te bedenken en luister wanneer ze het moeilijk hebben. Het wegen van mensen die in de weight loss support group zitten is niet meer mogelijk. Sommigen hebben een weegschaal, maar ik hoor er weinig over of ze aankomen, verliezen of op gewicht blijven. Hetzelfde geldt voor de diabetes preventie groep, ik word niet meer op de hoogte gehouden over hoeveel minuten per week ze bewegen en hoe hun gewicht veranderd of hetzelfde blijft. We hebben contact op gezette tijden met behulp van een conference lijn. We bellen allemaal in naar een bepaald telefoon nr en kunnen dan met elkaar spreken. Soms praat iedereen tegelijk, soms is iedereen stil. We leren snel.

Ben ik een essentiele werker? Ik red geen levens, ik doe geen testen om te bepalen of mensen besmet zijn geraakt… Ik werk ergens op de achtergrond en luister naar mensen die proberen met deze nieuwe wereld om te gaan. Ik probeer de mensen met wie ik al in contact was iets te geven om naar uit te kijken, een wekelijkse conference call, een wekelijkse zoom afspraak, een doel om naar toe te werken en 1 keer een filmpje met sport oefeningen. En sinds een paar weken nu ook gesprekken met zwangere vrouwen over gezonde voeding. Babies worden nog steeds gemaakt.

Terwijl 3 van mijn directe collegas ineens zonder werk kwamen te zitten werd ik drukker. Drie van m’n directe collegas zijn thuis met hun gezin terwijl ze proberen hun kinderen te helpen met online onderwijs of hun partner te ondersteunen die het allemaal te veel wordt. Andere teams werken gedeeltelijk thuis en bij de kliniek. Velen werken minder uren, en de tandarts afdeling ligt zo goed als stil

Lieve mensen,

Anna’s waterpolo heeft een plekje in de lokale krant behaald. Dit was een weekend met zeer uiteenlopende emoties van grote trots dat Anna’s team het zo goed deed tot grote ergenis over de hoeveelheid tijd die er in ging zitten om naar Reno Nevada te rijden, te wachten op de andere teams en de minimale hoeveelheden aan deelname door Anna aan de wedstrijden. Het team is groot en de coach zet niet alle teamleden in voor dezelfde hoeveelheid tijd per wedstrijd.

Veel plezier bij het lezen van het artikel.(click op de link)

Onder wat protest; want voor sommigen onder ons duurt het nog zo lang, hebben we vanochtend geboomd over universiteiten, voornamelijk in California.

We spraken af een tour te doen bij een aantal verschillende plekken, klein versus groot, in de stad of platteland, alleen voor meiden of christelijk.

Dit zijn onze keuzes:

UC Davis, dichtbij, grote universiteit bekend vanwege science en agriculture

Santa Clara University: katholiek, een hele mooie campus in the bay area

Mills College Oakland; alleen voor vrouwen en erg klein

UC Berkeley: wereld bekend en groot

Cal Poly in San Luis Obispo: langs de kust en technisch

Humboldt University: vrij klein en dichtbij tide pools en strand

Missen we nog iets? Laat het weten, dan gooien we het in de groep. Dit rijtje gaat zich nog wel verder uitbreiden verwacht ik. We houden je op de hoogte, het eerste bezoek is aan UC Davis op 25 februari…

Als je je afvraagt hoe een zaterdag er bij ons uit kan zien, lees verder!

Margreet is meestal uit bed voor dag en dauw. Vanochtend werd ze gewekt door Cocoa die naar buiten wilde. Maar vaak gaat ze er al vroeg uit voor stille studie uurtjes in het weekend. Een uur of wat later volgde Gerard ook, nog wat later Karin en Lisa en Anna was de laatste en als het aan haar ligt met boek en in pyama.

Vanochtend had Gerard afgesproken op het vliegveld voor het ophalen van nieuwe sleutels voor 1 van de vliegtuigen. Ook wilde hij graag even de nieuw beklede stoelen uitproberen. Dat kan natuurlijk aleen terwijl je vliegt, niet als je aan de grond staat. Gelukkig werkt het weer mee. Lisa vergezelde hem, zoals vaak met vliegtripjes. Karin ging chocolade wegbrengen naar haar klanten. Eerder in de maand had ze chocolade bestellingen verzameld van mensen in de buurt om geld in te zamelen voor haar trip naar Great America in de lente met schoolband. Deze taak had ze op zich genomen met Lisa en Katie, die ook meegaan met de trip.

Lunch wordt door Karin doorgebracht bij Katie, dat is zo ongeveer haar tweede thuis. Anna bracht de ochtend door met video’s kijken van Phantom of the Opera en anderen op Youtube en is vervolgens chocolade gaan smelten voor peppermint bark. Peppermint bark is een mengsel van chocolade en pepermunt wat vrij eenvoudig zelf gemaakt kan worden en het vormt een geliefde zoetigheid rond de feestdagen. Maandag zal ze de peppermint bark weggeven aan haar vriendinnen. Een berg huiswerk staat Anna nog te wachten voor de rest van het weekend.

Margreet heeft als pauze tijdens het studeren Ingrid gebeld om nog wat details voor de trip door te spreken en ze in het schema aangebracht, en moet zo gaan doen wat ze echt niet langer uit kan stellen; studeren voor de examen week die maandag begint.

Nog 2 weken voordat we aankomen in Nederland…

Hoe vier je Sinterklaas avondje met 3 pubers in den vreemde?

stap 1: Vraag de jongste lootjes te maken en stop die in een hoed

stap 2: Laat iedereen een lootje trekken, en als iemand zichzelf heeft, doe het nogeens, nogeens, nogeens en nogeens…

stap 3: Geef iedereen $ 15.00

stap 4: Rij in 1 auto naar de Target

stap 5: Hier gaat ieder z’n eigen weg, en doet z’n best elkaar niet te zien

stap 6: Stuur elkaar sms-jes met een verlanglijstje

stap 7: Zorg dat tijdens het afrekenen niemand je ziet… en vraag om een extra tas om het kadootje goed te verstoppen

stap 8: Sms je man of hij Starbucks koffie wil

stap 9: Verstop je kadootje in de auto en verzamel in het zonnetje

stap 10: Doe geheimzinnig tijdens het maken van surprises en een gedicht van minimaal 8 regels.

stap 11: Kook erwtensoep in 2 pannen; met en zonder vlees

stap 12: Gebruik een dobbelsteen om te bepalen wie een kadootje mag weggeven

stap 13: Eindig met het pak van de Utrechtse Sint, en laat de oudste puber het gedicht voorlezen; luister en leer van de “dicht-meesteres”

stap 14: ga naar de keuken en bak pepernoten en speculaas

Dank u Sinterklaasje…

Voor Karin, Lisa en Anna zal het voelen alsof hun week vakantie er alweer bijna opzit en dat is ook zo. Gerard en ik genieten van ons lange weekend dat woensdag avond begon.

In detail: Gerard zit te  spelen met de nieuwe website. Hou vol als het lijkt of de website uit de lucht is, dat betekent waarschijnlijk dat Gerard aan het sleutelen is

Anna las bijna de hele week, maar heeft geen boeken meer beschikbaar op haar nieuwe Nook en is dus maar uittreksels gaan maken voor geschiedenis. Correctie: ze besloot alsnog een boek te kopen voor haar Nook…

Karin helpt haar vriend Matt bij zijn boyscout project met haar vriendin Katie en heeft vanochtend de hond van de buren uitgelaten die niet thuis zijn. Dat is moedig want het is een sterk dier met een zeer kort geheugen voor goed gedrag…

Lisa is op pad met haar vriendin Laura om geld te verzamelen voor haar trip met Honor-band naar San Jose later dit jaar…

En Margreet (ikke) is huiswerk voor een professor aan het nakijken en vraagt zich af wat sommige studenten in de klas doen tijdens college…